Wat is de essentie van Advaita Vedanta?

Je niet langer geïdentificeerd wanen met wat je denkt en ervaart. Wat je bent is onbepaald en onvoorwaardelijk. Je lichaam, zintuigen of het denken treffen nooit de kern van je bestaan, een onaanraakbare perfecte waarheid die niemand toebehoort. Dit is wat je te realiseren hebt.

Het lijkt alsof er veel verschillende wegen zijn.

Er zijn zoveel wegen als er mensen zijn die ze bewandelen. Het meest geschikte pad is het pad dat jouw ontwaken het beste dient. Sommige mensen zijn van nature devotioneel, sommigen bloeien op wanneer ze dienen, anderen hebben een groot onderscheidingsvermogen en weer anderen geven zich simpelweg over. Tegenwoordig wordt ook de weg van ayahuasca steeds vaker verkend.

Maar het verbazingwekkende is dat elk pad jou ten dienste kan zijn. Gaandeweg kom je tot het besef dat het leven zelf de ultieme weg is. Hoe eerlijker je durft te zijn, hoe luider je de wake-up-call hoort in de momenten waarop het wringt. Dan hoor je deze ook in momenten van controle en manipulatie, in gevoelens van trots of gehechtheid.

 

dit is het moment om los te laten
en te buigen voor de wil van het bestaan

dit moment kun je kiezen
om dankbaar te zijn of te klagen

om je lege handen te eren of je gebalde vuisten
om waarheid te dienen of waan.

In steeds groter vertrouwen volg je je pad. Beetje bij beetje zul je erkennen dat alles wat je waarneemt illusie is. Je gaat zien dat alles wat bestaat in essentie leeg is en geen enkele substantie heeft. Je laat al je ideeën los en geeft je over aan wat je in je hart altijd al wist: niet wetende waarheid.

Is het niet heel ouderwets om je met een guru te verbinden?

Tegenwoordig beweren veel mensen dat de leiding van een guru niet langer noodzakelijk is. Maar waarom zou je de liefderijke en tegelijk confronterende begeleiding van een meester uit de weg gaan? Waarom zou je niet willen kijken in deze lege spiegel? Wanneer je de guru ontvangt en vertrouwt word je meegenomen en met zachte, ferme hand geleid langs de kliffen van angst, verwarring en geconceptualiseerd onderricht. Zonder guru is het leven je leermeester, dan gaat het er meestal wat harder aan toe. Kun je zelf je manoeuvres zien die je maakt om maar niet aangeraakt te worden? Wil je niet gestoord worden in je comfortabele gewoontes? Kun je zelf je blinde vlekken zien? Het is zeker waar dat je veel kunt ontdekken door boeken te lezen, te reflecteren en te mediteren, maar het waarachtige ontwaken is zo subtiel en zo totaal. Is er voldoende urgentie in jou om de reis tot voleinding te brengen en niets meer te hoeven beschermen?

De hele reis is enkel een aanloop tot het nemen van de laatste stap. Pas de allerlaatste stap brengt je thuis. En deze laatste wordt zelden gezet.

 

in deze laatste stap
in verstild alleen-zijn
wordt in een tijdloos moment
alle weten, elk inzicht
en elk besef van ik gewist
en word je overspoeld door vrede

voor altijd.

Hoe immens dankbaar was ik voor de liefdevolle leiding van een meester aan mijn zijde, uiteindelijk uitmondend in het overgeven van mijn leven aan het koninkrijk van Liefde, aan het mysterie van niet-weten.

Is de verbinding met een meester een stille weg?

Ten diepste, ja. Maar het vraagt nogal wat vertrouwen en openheid om het al doordringende stille onderricht te kunnen ontvangen. De zegen van het stille onderricht ligt verborgen, bijvoorbeeld in heldere dromen. Het is ook verborgen in de gebaren, de aanraking, in louter de aanwezigheid van de meester.

De weg die men gaat is de weg van het verfijnen van het vermogen om te ontvangen. Je opent je zodat je het vol-ledige leven kan ontvangen. Waarin je alles ervaart, je nergens meer iets tussen zet en je nergens meer tegen verzet.

Hebben wij plaatsen van stilte, zoals ashrams, nodig voor zelfrealisatie?

Zelfrealisatie kent geen voorwaarden. Hoezeer heb ik verlangd naar stilte, hoezeer heb ik verlangd naar het leven in een ashram of een klooster. Hoe meende ik dat ik dat nodig had voor mijn ontwaken. Ik wilde niets anders dan stilte, niets anders dan voor altijd in stilte samenzijn met mijn meester. Ik heb het nooit gekregen. Overal waar we samen waren – zelfs op de ashram – was er lawaai, waren er verbouwingen, herrie van machines, muziek en gepraat. Dit intense verlangen naar stilte is nooit vervuld, maar uiteindelijk loste dit eenvoudig op. Er kwam een weldadige rust in het besef van altijd aanwezige volkomenheid.

 

het is niet de vervulling van verlangens
die bevrijdt
het is de realisatie
dat vrijheid vrij van verlangen is.

 

Ik woon in de stad en daar is het nooit stil.

Werkelijke stilte doordrenkt alle geluid. Werkelijke stilte is nergens niet en kan zelfs in de loopgraven gevonden worden, temidden van strijd. En toch… plekken van stilte kunnen je zo diep voeden, zoals de natuur, een kerk, een tempel of meditatie.

Laad je op daar waar stilte is. Rust en drink van stilte. Zo geef je jezelf keer op keer de her-innering van je ware natuur: de ultieme plek van stilte – het ondeelbare zelf dat je bent.

Ik ervaar wel vaak een grote stilte.

Je hoort de stem van waarheid. Laat dit een wegwijzer en aanmoediging zijn. Maar besef dat alles wat je ervaart een beweging is, een proces. Jij bent niet wat je ervaart. Jij bent de onervaarbare stille constante.

Dit is een tekst uit het boek ONTWAAK.